Blog

De vrouw en de hond (juni 2019)

De vrouw speelde met de hond van de gastheer, in de grote tuin van zijn pension. Ikzelf was net in het pension gearriveerd en zat mijn welkomstdrankje te drinken onder een boom en sloeg het tafereel gade. De vrouw had een klein balletje dat ze steeds een stuk de tuin in gooide. De hond rende er dan achteraan. Elke keer bracht hij het balletje weer terug. Maar bij een nieuwe worp stuiterde het balletje tegen de neus van de hond en verdween over een muurtje. Achter dat muurtje liep het schuin omlaag, zag ik. Er stonden brandnetels en er lagen wat ruwe keien. De vrouw keek eens over het muurtje heen en leek te denken: dat ga ik niet doen. Ik schatte haar een jaar of veertig. Ik nam aan dat ze ook in het pension logeerde. Ze liep naar de gastheer toe die onder een luifel zat en iets aan het opschrijven was. Ogenschijnlijk bedeesd ging ze aan zijn tafel staan. De hond was met haar meegelopen en stond nu schuin achter haar. Hij oogde schuldbewust. De gastheer onderbrak zijn schrijfwerk en keek de vrouw aan. Ze begon te vertellen, alsof ze kwam opbiechten dat ze een bal per ongeluk, echt per ongeluk, tegen het wc-raampje van de school had geschopt en dat, ze kon er echt niks aan doen, het raampje gebroken was. ‘De hond en ik’, zei ze, of nee, ze noemde de naam van de hond, Doet … ‘Doet en ik’, zei ze, ‘we waren aan het spelen met het balletje en …’ Ze aarzelde even, draaide zich om naar de hond en zei: ‘Misschien moet-ie het trouwens zelf maar vertellen.’ 

  • Amazonenlaan 39 5631KX Eindhoven
  • |
  • mob. 06 - 488 149 76
  • |
  • tel. 040 - 24 64 993
  • |
  • info@wimdaniels.nl